Ævintýri í miðnæturósnum

Reynir Friðriksson:
Núna er sá tími árs sem við veiðimenn elskum, þegar sumarið er búið að taka völdin og dagarnir eru endalausir með miðnætursólina sem slær ævintýralegum bjarma á land og láð. Það var einmitt í þannig aðstæðum þar sem sólsetur og sólarupprás mætast og óræð birtan fyllir brjóstið af angurværri tilfinningu, og eftir vindasaman dag datt í dúnalogn. Með logninu var eins og ósinn lifnaði við, fiskar fóru að stökkva, það var eins og náttúran væri öll í því að magna upp þessa mögnuðu upplifun okkar veiðimanna.

Ég var þarna með félögum mínum ásamt yngsta syninum honum Sigurði Helga, það var búið að vera erfitt hjá okkar yngsta manni þar sem vindurinn var ekki að hjálpa, en nú voru aðstæður mun hagfelldari og agnið komst vel út í mörkin þar sem áin mætti Atlantshafinu böðuðu í rauðum geislum leifanna af deginum. Það var rifið all harkalega í og stöngin fór í keng, fallegur sjóbirtingu rauf yfirborðið með látum og ungi maðurinn kallaði „þetta er risa fiskur“. Ég lagði frá mér stöngina og meðan ég var að labba til guttans fylgdist ég með hvernig fiskurinn reif út línuna, þarna áttuðum við okkur á að það þýddi ekkert annað en að elta þann silfraða sem rauk út, teymdi okkur feðga niður ósinn og inn með ströndinni. Hjá okkur var spenningur og ótti við að missa þann silfraða vitandi af því að taumurinn var bara 8 pund þar var í bakhuganum. En þetta gekk vel og eftir nokkrar snarpar rokur fór að draga að birtingnum. Náði ungi maðurinn að sæta lagi og nýta hafölduna við að draga hann upp í sandinn og var snöggur að ná í hann og kippa uppá land.

Ungi maðurinn náði tveimur í viðbót og mjög sáttir veiðimenn fóru glaðir í hús eftir þessa mögnuðu kvöldveiði í miðnæturósnum.